**************************

شاعر دو غزل زیبای زیر دیگر در قید حیات نیست و من تنها بواسطه یکی از دوستانم به وبلاگ او دست یافتم و بی مناسبت ندیدم این دو غزل که از آخرین کارهای اوست را برایتان بیاورم و دعوت کنم تا به این وبلاگ زیبا سر بزنید :

...سارای انارهای نــــــدارد...

* غزل خداحافظی! ( غزل بدرود؟؟؟)

اين غزل آخرين سرود من است، آخرين شعرشاعری که نبود
بعد من هرچه خواستی بنويس ،اين که او چيزی ازخودش نسرود
بنويــــــس او پرنده بود و پريد، بنويـــــــس او غبار بود و نشست
مثل يک آه ناگـــــــــهان گم شد در فضای شبــــــــــی غبار آلود

...قصد تسخير آسمان را داشت،به يکی لکه ابر دل خوش کرد
خواست تا قاف شاعری برود ، يک دو گامی به خسته گی پيمود

چــــــــيزی از او به جا نمانده ولی با نيازی که در نگاه اش داشت
می توانم بگويـــــــــــــــم اين را که با تمام وجـــــــود عاشق بود

بنويـــس او شبیه باران ...نه ،بنویــــــس او بـــــــخار بر شیشه...
راهی ی درز قاب پنجـــــــــره شد ، گوشه ای دورازآسمان آسود

بنویــــــس او درخت سبزی ...نه، بنویـــــــــــس او نهال در بادی
می شد او هم درخت سبزاما ...ماند و خشکید و زرد شد- فرسود
***********
تا شب و روز بهتری شاید در جهانــــــــــی قشنگ تر ،...حالا
این غزل آخرین سرود من است ، با همین آخریـــن غزل بدرود!

ــ خون

سنگی به بال ام خورده سرتا پا تن ام خونی ست

هرجا که چشم افکنده ام ، می افکنم خونی ست

خاک ِ چه مرگ ِ دیگری باید به سر کردن ؟

قدری تحمل کن ، دو دست ِ شیون ام خونی ست

سرخ است چشم ام ، پلک می بندم ، دل ام سرخ است

دیگر به هر جایی که دستی می زنم خونی ست

جای ِ عرق ، خون می چکد از خط ِ پیشانی م

خنجر به خاک و خوشه دادم ، خرمن ام خونی ست

گرگ ِ دروغین کدام اندیشه ی ِ ممنوع ...

افتاده در پیراهن ام ، پیراهن ام خونی ست

زخم کدامین شعر بی درد است این گونه

حتا زبان ِ واژه ــ لحن خواندن ام خونی ست

دیگر چه امیدی ، چه فردایی ، چه پروازی  ــ

سنگی به بال ام خورده ...

****************************

همیشه ارادت خاصی نسبت به آقای کاکایی داشته ام که متأسفانه ایشان شاید تابحال فرصتی جهت عنایت  به ما را نداشته اند اما همیشه شعرهایی ناب را خلق می کنند : (سالهای تاکنون )

جاده آخر نداره رسيدناش خياليه

اُفقِ دشت’ ببين تا بي نهايت خاليه

تو حصاري افتاديم كه هيچ كجاش در نداره

زندگي يه خطِ ممتده كه آخر نداره

دستامون تو دستِ هم زندگيا سر مي‌رسه

ما به هم مي‌رسيم اما ، كي به آخر مي‌رسه

لذّت اومدنا تو اضطرابِ رفتنه

طعمِ آغوشي كه شيرينه و تلخه با منه

كاشكي ما دونه باشيم تو خاكا پنهون بمونيم

تو رگِ درختايِ تازه مثِ خون بمونيم

دستِ آخرين مسافر كه اسيرِ زمينه

ما رُ مثلِ سيبي از شاخه يِ دنيا بچينه

--------------------------------

مادر کنار باغچه تنها نشسته است

سرشار از سکوت و مدارا نشسته است

اشکش کبوترانه به سوگ کبوتري

بر نرده هاي خيس تماشا نشسته است

مادر فرشته اي ست که من فکر مي کنم

بر روي خاک معجزه آسا نشسته است

مادر پرنده اي ست که با بال هاي خيس

بر شاخه ي شکسته ي رويا نشسته است

مي ترسم آنقدر که گمان مي کنم زني

بر پرتگاه آخر دنيا نشسته است

مادر بايست تا بنشيند غبار ياس

مي خواهم او بايستد اما، نشسته است

*************************

در حالی که به اتاق یکی از دوستان در کلوب سر میزدم متوجه شعر فوق العاده زیبایی از او شدم که در کلوب آورده بود که چون سالها بود نمونه کاری اش را ندیده بودم برایم یک چنین شعری از شاعری چنین جوان بسیار جالب بود مطمئنم بزودی ایشان از بهترین شاعران جوان ایرانی خواهند بود و از همه علاقمندان دعوت می کنم حتما به وبلاگ او سر بزنند :

نگار رهبر: ( برای رشته کوه های باشکوه شاهوار)

من زنده ام برای تماشای کوه ها
می خواهم عشق را ببرم پای کوه ها !

من می روم که شعر بخوانم برای کوه
قدری نفس نفس بزنم در هوای کوه

من خسته می شوم و دلم باز، می رود
پر در می آورد و به پرواز می رود !

من خود نمی روم که مرا کوه می کشد
با دست و پای خسته و مجروح می کشد

سبز و کبود و یشمی و فیروزه ام شده
رنگین کمانسنگی هر روزه ام شده !

شب ها نشسته ماه همیشه به شانه اش
صد پولک سپید ستاره به شانه اش

بر شانه های قهوه ای اش تکیه می کنم
بر چین سبز دامنه اش گریه می کنم

تا می خزم یواش در آغوش سبز کوه
شعر من است، زمزمه در گوش سبز کوه

ای کوه! ای بلند من! ای سربلند من!
حتی به دامن ات نرسیده کمند من

انگار مادر همهء این زمین تویی
دیوار سخت و محکم این سرزمین تویی

خورشید در شکوه تو کمرنگ می شود
در تو صدای من چه خوش آهنگ می شود

ای ساکت صبور من، ای آشنای دل
بهتر ز هر ترانه سکوتت برای دل

من عاشق شکوه تو ام "شاهوار" من
من از تو ام، صدام بزن پس: "نگار من" !

**********************

دوستان می دانند من در بین شاعران جوان علاقه خاصی به سید مهدی موسوی دارم و رباعی های زیبایی از او :

وب لاگ غزل پست مدرن

دارد چشمی که نیست تر می گردد

یک شب که نیامده سحر می گردد

این نامه ی ننوشته اگر پست شود

مردی که نرفته است برمی گردد!

■

یک سمت تویی و عشق – مرگی ساده! –

یک سمت جهان به قتل من آماده!!

می ترسم! مثل بچّه گنجشکی که

در دست دو بچّه ی شرور افتاده

**************************

و آدم برفی  که از علی مقدم کوهیست :

برقص مثل تمام فرشتگان در من

بپیچ مثل همین حس ناگهان در من

کدام روز درآمیختی مرا با خویش ؟

که عشق می وزد از هر چه استخوان درمن

مدام سر خوشم از بوسه ی نخستینت

که مانده از لب تو یک دو استکان در من

***

به جزر و مد کسی دل نداده این دریا

 بتاب یک تنه ای ماه مهربان در من

*****************************  

و بازدیدی هم از شعر ناب  (همایون عطایی )کردم :

انسان

خدا    به    كالبد   تن  دميد انسان   را

نگاه كرد     به   خود ، آفريد انسان    را

بهانه شد : "  و نفخت فيه من روحي  "

و  مادرانه به دندان كشيد   انسان     را

چه  شاعرانه  صفا داد  رنگ   و رخها را

و خلق كرد سياه و   سفيد   انسان    را

نشست زل زد و صد آفرين نوشت ، آنگاه

ميان  قاب   طلا يي   كشيد انسان   را

و   نطفه نطفه به او آيه هاي فطرت   داد

ولي    سپرد    به   هر نا اميد  انسان را

حراج كرد سپس " چشم قلب ارزان شد  "

خداي مغربي    آمد   خريد    انسان    را

و   با   خودش   به اتاق سفيد و آبي برد

ولي   خداي   من   آيا نديد انسان   را   ؟

نديد   وسوسه ي   چشمهاي   آبي را   ؟

كه ساده مثل گل از شاخه چيد انسان را

كمين گرگ در آن گرگ وميش پنهان    بود

كه   بيدرنگ   گرفت   و    دريد    انسان را

************

كتاب     خاطره ها    را    خدا   ورق  نزني؟

كه     مي برند    دو   چشم   پليد انسان را

هنوز     بانگ     هزاران     هوار      می آید

چرا  ؟  چگونه  ؟ كجا   مي بريد   انسان را  ؟

خاطرات قهوه ای

می نشینم پشت میز خستۀ نا آشنا

نیم ساعت مانده اما تا قرارم با شما

چشم می دوزم به در شاید ترا وارد کند

لب فرو می بندم و آهسته می گویم بیا ...

صندلیِ رو به رو هم با کمی دلواپسی

می شمارد خاطرات قهوه ایِ خویش را

نیم ساعت هم گذشت و ناگهان سر می رسی

عطر قهوه سخت می پیچد درون این فضا

با نگاهی از عسل زُل می زنم در چشم تو

با دو تا فنجان قهوه، تلخ می بینی مرا

قهوه را سر میکشم شاید که در من حل شود

لذتِ نوشیدنِ یک جرعه از آن چشمها

چشم در چشم تو می دوزم، بدون واهمه

قهوه را سر میکشم، سر میکشم اینبار، تا _

طعم تلخ بودنت را در وجودم حس کنم

تلخ خواهد شد اگر چه آخرِ این ماجرا

و از دلی که برای سرودن بهانه کم دارد:(روح تکانی)

دلــم برای سرودن، بهانــه کم دارد
و دفتــــرم غزلِ عاشقانـــه کم دارد

قبول کن! دل مجنون من! که دیوانم،
هنوز هم دو سه دفتــر ترانه کم دارد

تمام تازه به دوران رسیده ها گفتند:
که باغ یخ زده ی من جوانه کم دارد»

ولی چگونه بخوانم به گوش این گنجشک
حیاط ما نه درخت و نه لانه کم دارد؟!

و با چه لهجه بگویم به این همه کرکس
درخت خانه ی ما آشیانه کم دارد؟!

اگر چه دست عجولم هنوز هم خالی است
هزار تخته اگر چه، زمانه کم دارد،

بیا بیا برسانم به آن حقیقت خیس
که عشق حادثه ای جاودانه کم دارد.  

هيچ موقع اولين روز ديدارمان را فراموش نمی کنم, تا صبح بيدار مانديم گل گفتيم و گل شنيديم و شعر خوانديم و حال کرديم... اما اين بار صدايش پر از غم بود گفت شعرش را برای استاد مشفق بخوانم فکر می کنم از اشعارش بهتر بتوان حالش را پرسيد برای همين اصلا وارد مقولات نشدم ...( اين هم اشعاری از دوست خوبم مهدی باباقربانی)

حوالی من و شهرم هوای خوبی نيست

برای اينکه بمانيم جای خوبی نيست

دلم برای غزلهای آسمان تنگ است

صدای وحشی طوفان صدای خوبی نيست

تو بت پرستی و احساس چوبيت بت توست

خدای چوبی اما ... خدای خوبی نيست

برای من که پر از التهاب پروازم

خدا کند که بمانی دعای خوبی نيست

نه اينکه فکر کنی از غروب می ترسم

شبی که ماه ندارد ...

*******************************

شادم که دلم اسير تکرار تو نيست

چشمم همه شب به راه ديدار تو نيست

با سنگ تو يک ترک نخوردم هرچند-

من آينه ام , شکستنم کار تو نيست

نمايشگاه هم تمام شد. امروز تمام کتابها قفسه ها کاغذ ها همه و همه جمع شدند... عده ای دوستان جديد را ديدم عده ای دوستان قديمی را زيارت کردم اما نتوانستم برخی از رفقا را پيدا کنم...

اين غزل زيبا از عبدالجبار کاکايی را خيلی دوست دارم تقديم شما می گنم. (در ضمن باز هم لينک دفتر شعرم را مي آورم عشق و ديگر هيچ)

به شوق خلوتی دگر که روبراه کرده ای

تمام هستی مرا شکنجه گاه کرده ای

محلمان به يمن رفتن تو روسپيد شد

لباس اهل خانه را ولی سياه کرده ای

چه بارها که گفته ام به قاب عکس کهنه ات

دل مرا شکسته ای ببين گناه کرده ای

چه روزها که از غمت به شکوه لب گشوده ام

و نا اميد گفته ام که اشتباه کرده ای

ولی تو باز بی صدا درون قاب عکس خود

فقط سکوت کرده ای فقط نگاه کرده ای